Zo heb je hem, en zo ben je hem kwijt.

Het is een ontzettend brakke vrijdagochtend en de biertjes van gisteravond liggen nog in mijn maag te werken. Mijn mond is zo droog als een woestijn zinderend in de hitte van de zon. Mijn van de hoofdpijn kloppende hoofd verlangd alleen maar naar de broodnodige warme kop koffie die op school voor mij klaar staat. De stoel van de metro ligt zo lekker dat ik er bijna in weg zou kunnen zakken.

Het is in Amsterdam algemeen bekend dat diefstal in metro’s veel voorkomt. Helaas is dit het laatste waar ik op dit moment over nadenk. Dingen als bestolen worden in de metro zijn zaken waarvan je meestal denkt: Dat overkomt mij toch nooit. Helaas zou het vandaag dichterbij komen dan ooit.

girl-pick-pocket1Op het moment dat de metro zijn stop maakt bij de halte van Bijlmer voel ik ineens een lichte aanraking bij mijn bovenbeen. De schim van een man die langsloopt glijd over mijn netvlies. Pas op het moment dat ik een scherp beeld van de man krijg en ik MIJN portemonnee in zijn handen zie gaat bij mij de alarmbel af. Pas toen de man doorhad dat ik zijn illegale handeling had meegekregen sprint deze keihard de deur van de metro uit. Ik twijfel geen moment en spring van mijn stoel om achter de dader aan te gaan. De deuren van de metro sluiten. Met al de kracht die ik met mijn zwakke lichaam kan optrommelen trek ik de deuren uit elkaar. Ik spring uit de metro en zie nog net de dader het perron afrennen. Een blik adrenaline waar je u tegen zegt opent zich in mijn lichaam. Ik voel een kracht en vastberadenheid die ik nog nooit gevoeld had. Als een bezetenen begin ik aan de achtervolging van de man die mij van mijn belangrijkste bezit ontvreemd heeft.

De achtervolging die zich voltrok moet er voor omstanders uit gezien hebben als iets uit een actiefilm. Ik haal de man steeds meer in en dit heeft hij door. Door de paniek kijkt de dader steeds vaker achter zich en kan ik voor het eerst een gedetailleerd beeld van hem krijgen. Het gaat om een Nederlandse man van tussen de 30 en 40 jaar oud. Hij ziet er ongewassen uit en draagt gescheurde kleren waar menig vlek op te bekennen is. De man is duidelijk dakloos en al grijs aan het worden. Waarschijnlijk door de nodige stres die het dakloze bestaan met zich meebrengt. Normaal zou ik medelijden met dit soort mensen hebben. Maar helaas voor hem heb ik voor dieven een ‘’zero-tolerance’’ beleid. Niet veel later zit ik de man letterlijk op de hielen en kan ik zijn angstzweet bij wijze van spreken al ruiken. Net voordat we de zoveelste steeg in slaan kan ik mijn voet voor de zijne zetten waardoor de dader ten val komt. Met katachtige reflexen gris ik mijn portemonnee uit zijn onverzorgde handen. ‘’WAT FLIK JE ME NOU, MAFKEES!’’ Zeg ik tegen de portemonneedief. ‘’SORRY SORRY, HET SPIJT ME’’. Zegt de man. Hij legt vervolgens uit dat hij al dagenlang niet gegeten heeft en dat hij niet meer weet wat hij anders moet doen. Ook vertelt hij dat hij ziek is en dat de medicijnen onbetaalbaar voor hem zijn. Mijn boze gevoelens veranderden op dat moment toch in medelijden. Ik besef dat de politie bellen de man alleen nog maar dieper in de problemen zal brengen. Ik besluit daarom om het hierbij laten en de problematische man te laten gaan.

Sinds dit incident ben ik veel alerter in het openbaar vervoer en bewaar ik mijn portemonnee het liefst op minder zichtbare plaatsen. En als je een soortgelijke ervaring wilt voorkomen adviseer ik jou dit ook te doen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s